El diario de Potosi

van uw korrespondente ter plaatse: Lieve Wuyts
Om te beginnen leven we erg mee met uw koude neus, koude voeten en handen maar hopelijk nog warm hart. We noteren hier 28•º
OEF. We zijn hier gisteravond (=vrijdag ) aangekomen om 17 uur. In Vlaanderen was het dan 22 uur.
Op tijd vertrokken naar Zaventem en op de ring verliep alles zonder problemen. We stonden eerst aan de incheck-balie, maar het tele-tijdperk haalt het op de traditie want alle passagiers die via net geboekt hadden, gingen voor. Geen problemen met de bagage.Heel veel volk bij de controle. Daar begon het: Ann moest heel haar handbagage uithalen en terug inpakken want op haar vraag of •inpakken in de prijs begrepen was• kreeg ze een vriendelijk lachje. Ook Henri moest alles uitladen. Oei onze camembert liep gevaar…een vaste kaas mocht zei de man, maar geen zachte kaas. Toen hij hoorde dat we naar Bolivia gingen zei hij: •niets gezien•

Met anderhalf uur vertraging vertrokken naar Madrid. Nog even langs de droogkast voor het ontvriezen van de vleugels en weg. We hadden wel veel minder tijd in Madrid, maar waren net op tijd aan de volgende gate. •Fasten seat belts• , mijn ogen vielen al even dicht en toen ik ze een uur later later terug open deed, stonden we nog op de tarmac. Maar ok.. Madrid-Lima voor 12 uren zoet- Alle drie toch wat geslapen. Dan onze laatste vlucht: Lima-Santa Cruz: 2 uurtjes en een beetje: Met een taxi naar het hotel. Vochtig zwoel daar en dan maar vroeg in bed. . De volgende morgen = donderdag om 10 uur : Santa-Cruz –Sucre: een half uurtje. We blijven hier overnachten Kwestie wat te acclimatiseren. We logeren hier bij Rene Thielemans. Rene is vanuit de GROM–Mechelen vertrokken en heeft hier een B&B opgestart. In de namiddag wat flaneren in de stad. Hoogte:2600 meter. Ook hier geldt • Festina lente• , maar het gaat bij elke stap beter.

Vrijdagmiddag zijn Mia en c• ons dan komen ophalen. Nog een viertal uurtjes met de jeep en OEF we zijn er. Veilig en wel.
Een forse hagelbui sloot de dag af.

Zaterdag
Goed geslapen met de symptomen van 4000 meter hoogte:Je hoort jezelf ademen, droge keel en verstopte neus en o wee als je fiks je bed uitvliegt…dan snak je wel even naar adem…

Het is hier heel rustig. Het werkjaar van de campesinos is donderdag afgesloten. Vorig jaar hebben we de evaluatie van het werk in de dorpjes meegemaakt o.a. van het weefwerk.Dit was heel positief. Dit jaar zijn er erg grote problemen geweest: de wereldcrisis is hier zeer voelbaar. Er komen minder toeristen en ze kopen minder. In oktober was er dan nog een grote staking in Potosi(19 dagen) alle wegen waren geblokkeerd, vele toeristen zaten vast – ook vele Belgen – en dat komt het toerisme niet ten goede. Reden van de staking:de mensen van het departement Potosi stelden een aantal eisen waar Evo Morales helemaal geen oor naar had. De mensen hier hebben het gevoel dat Evo Potosi laat vallen wat zo strijdig is met het begin van zijn ambtstermijn.

Het is hier zeer warm, maar de boeren roepen om regen. Alles zou groen moeten zien, maar op vele plaatsen ziet het veld ros van de droogte. Dat belooft voor de aardappeloogsten. Het is veel te laat om te zaaien en als er nog gezaaid zou worden, dreigt alles te bevriezen in de volgende maanden.
Het is hier dus kalm in huis, maar in de dorpjes wordt er feest gevierd: de heilige Barbara, de heilige Lucia, 8 december, eerste communie enz.

Vandaag zijn Henri en ik mee naar La Palca en Yocalla geweest: feest van de heilige Barbara. Eucharistie, processie … kleurrijk en eerlijk. Het echte feest komt natuurlijk daarna en dat kan wel enkele dagen duren. Ik vergat echter dat ik op 4000 meter aan het fotograferen was en niet op het gelijkvloers en deze middag was ik uitgeteld.

Ann is ondertussen begonnen met de kerstversiering. Het wordt weer heel mooi. De mensen hier vinden dat echt mooi en zien het als een blijk van respect voor hen. De campesinos houden dar echt van.
Enkele weken geleden waren hier 3 mensen van de gemeente Boechout.Die hebben de projecten gefilmd. Als we onze foto’s samen leggen, krijgen we wel een beeld van de dorpjes.

Dit was het voor vandaag. Wordt vervolgd.

Potosi 2 – dinsdag 7 december

Voor wie ºEl Molinoº niet kent, een korte voorstelling

1492: Colombus ontdekt Amerika: Hij denkt dat hij in Indië is en noemt de mensen Indianen.
Gans het toenmalige Incarijk valt onder de Spaanse overheersing.
De lokale bevolking wordt verplicht in de mijnen te gaan werken of op de landerijen van de grootgrondbezitters.
Campesino•s (landbouwers)trekken zich terug op het Altiplano, hooggebergte op 4000 meter hoogte.

Er volgt een jarenlange onderdrukking door de Spanjaarden, militaire dictaturen, door de Kerk enz
De Indianen (70% van de bevolking van Bolivia) worden uitgebuit, onderdrukt, geminacht…

In de jaren 1950 komen vele Belgen naar de streek van Potosi op vraag van Kardinaal Cardijn. Mia Meersman vertrekt naar Bolivia

Mia vestigt zich in Potosi in december 1958 en begint haar werk met de dienstmeisjes.
In 1966 wordt een oude hacienda aangekocht op 20 kilometer van Potosi. Dit huis groeit uit tot een vomigscentrum in dienst van de arme Indiaanse bevolking.

De equipe die het centrum leidt bestaat uit Mia Meermans, Padre Charles Parent en een 30-tal Indiaanse medewerkers.
Het werkterrein ligt in het bisdom Potosi en beslaat een oppervlakte van 1/6 België en telt 53 boerengemeenschappen- samen een 15000 inwoners. Sommige dorpjes liggen op 70 km afstand van het centrum.

In het centrum worden promotoren gevormd, mannen en vrouwen.
Alle aandacht gaat naar vorming en bewustmaking op verschillende domeinen:
Pastoraal
Landbouw
Basiseducatie
Gezondheidszorg
Emancipatie van de vrouw
Politieke bewustmaking

Met de plaatselijke bevolking worden heelwat projecten gerealiseerd naargelang de plaatselijke nood.
In haar kerstbrief neemt Mia ons even mee langsheen de dorpjes en de projecten. (zie bijlage) De projecten zijn zeker een vooruitgang voor de lokale boerengemeenschappen.

Over de actuele situatie van Bolivia kregen we heelwat informatie tijdens de Broederlijk Delen-actie 2010.
Zie ook: www.bolivia.be

Vele jaren voelen we ons verbonden met het werk van Mia en met het leven van de Indianen op het Altiplano. ºDe Indianen zitten onder ons velª schrijft Geert na de eerste inleefreis.
Deze diepe verbondenheid willen we wakker houden .
En daarom komen we naar hier. Om de verhalen van de mensen te horen en door te geven.
Om onze solidariteit zichtbaar te maken.
Samen willen we ons blijven inzetten voor een menswaardiger bestaan van de Indianen.

In november 2011 plannen we een tweede inleefreis met zesdejaars van Ursulinen-Mechelen en het Sint-Theresiacollege van Kapelle o/d Bos.Wil je meer weten hierover : www.elmolino.be

Op de vraag of de situatie in Bolivia beter is met Evo Morales krijg je meestal een voorzichtig antwoord.
Evo heeft zeker al heelwat gerealiseerd:
in de dorpjes is er elektriciteit doorgetrokken,
kinderen die lagere school lopen, krijgen een vorm van studiebeurs
de basiswedde is al tweemaal opgetrokken (maar de werkgever past dat niet toe)
vanaf 60 jaar krijgen de mensen 150bs per persoon= 15 €. Per maand.Een echte hulp.
Toch is de houding van Evo niet altijd duidelijk..

Nog wat nieuws

Maandag zijn we naar Belem-Pampa geweest. Daar was het eerste communie. Communie is hier eerder een schoolgebeuren dan een familiegebeuren. Leerlingen van het 5º studiejaar doen hun eerste communie. De ganse school is aanwezig. Geen feestjes, geen geschenken…

Morgen zijn Ann en ik drie dagen weg naar een expositie.
Het weefproject waarbij 600 vrouwen betrokken zijn loopt niet goed. De winkeltjes in Potosi en Uyuni verkopen weinig bij gebrek aan toeristen.
Enkele jaren geleden bezocht een voorname functionaris uit Villason (stadje op de grens met Argentinia) de projecten van El Molino. Voor veertien dagen stond hij hier terug met een uitnodiging voor een expositie. Zijn vrouw, een agronome heeft geen werk en zou een winkeltje willen openen en weefwerk verkopen. Vele toeristen uit Argentinië steken de grens over om inkopen te doen omdat het goedkoper is in Bolivia en als ze teruggaan kopen ze dan hun bolivianos op.

Samen met Aquelino en Hernan gaan wij een stand opzetten op de tentoonstelling en met westerse ogen even kijken wat het aanbod is van andere winkels en of er interesse is voor het weefwerk van hier.
We vinden dat wel heel boeiend en hopen dat alles een gunstig resultaat oplevert.
We brengen zeker verslag uit.

Het ga jullie heel goed.-
Ann en Lieve