Hij komt, hij komt niet

Het was met enige spanning uitkijken of president Morales Sucre op 6 augustus zou vereren met zijn aanwezigheid. 6 Augustus is de nationale feestdag van Bolivië en traditiegetrouw wordt die uiteraard in de hoofdstad gevierd. Maar de afgelopen twee jaar waren de relaties tussen Sucre en La Paz zo verzuurd geraakt dat niemand nog wist hoe deze knoop te ontwarren.

De plaatselijke leiders konden het zich niet permitteren om voor enige toenadering te zorgen. De stad had zich immers te pletter gelopen met het thema van de terugkeer van de regeringszetel van La Paz naar Sucre. Een bruuske ommekeer van strategie was nauwelijks te verteren door de bevolking. Dus hadden de plaatselijke politieke leiders zich schaatmat gezet en was Morales aan zet. Toen bleek nog maar eens dudelijk hoe Sucre als stad stikt in eigenwaan. De sociale en politieke groepen van de regio namen het voortouw- Morales liet hen het voortouw nemen- en verkondigden wijd en zijd dat ze de president hartelijk zouden ontvangen en voor zijn veiligheid zouden instaan. Het bezoek van Morales verliep vlekkeloos. Het was opvallend hoe de stad plots van gedaante was veranderd. De inwoners van Sucre zaten thuis voor hun TV terwijl de campesinos deze keer de stad hadden ingepalmd. De president hield ook een opvallende en innemende toespraak en hij kreeg zo het forum aangeboden om het ijs te breken. De dagen daarop keerde Morales nog drie keer terug naar Sucre, zonder het minste protest. Zo kondigde hij bij een van die gelegenheden ook het project voor productieve landsontwikkeling aan dat gerealiseerd zal worden met Belgische steun. Het applaus steeg op vanuit alle banken. Nadien interpelleerde de burgemeesteres me over het feit waarom België het geld aan Morales had overgemaakt. Er zat een trekje van afgunst om haar glimlach.